|
Wzorzec FCI nr 187
WYŻEŁ PORTUGALSKI
(Perdigueiro Portugues)
Kraj pochodzenia: Portugalia
Data publikacji obowiązującego wzorca: 19.09.1967
Użytkowanie: wyżeł o dużej wytrwałości w pracy i wytrzymałości
fizycznej. Nieustępliwy w poszukiwaniu zwierzyny, posiadający cechy
doskonałego psa myśliwskiego, obdarzony bardzo dobrym wiatrem.
Wytrwały w pracy, oddany i wierny pomocnik myśliwego. Podczas pracy
czujny, uważny i cichy, poprzez swoje zachowanie, tj: chody,
noszenie głowy i ogona sygnalizuje przewodnikowi, jaką zwierzynę
znalazł. Wyżeł portugalski jest zawsze chętny do pracy, w której
wykazuje się inteligencją, a czasem niezwykłą przebiegłością.
Twarda, charakterystyczna stójka: skupiony wyraz pyska, szkliste,
skoncentrowane spojrzenie, uszy zwrócone nieco do przodu, nieruchoma
głowa, wyprostowany, trzymany poziomo ogon, przednia łapa uniesiona;
po zwietrzeniu zwierzyny skupiony tylko na niej, nie reaguje na to,
co się wokół niego dzieje, wyłączony z otoczenia. Odporny na ciężkie
warunki pracy, takie jak klimat czy teren, chętnie współpracuje z
przewodnikiem. Jego głównym celem jest znalezienie zwierzyny, a
następnie oddanie jej myśliwemu, co robi prawidłowo i z chęcią.
Klasyfikacja FCI: Grupa 7 - Wyżły.
Sekcja 1 - Wyżły kontynentalne.
Typ kontynentalny.
Próby pracy wymagane.
RYS HISTORYCZNY:
Początki powstania rasy nie są zbyt jasne, wydaje się jednak, że
przybyła ona ze Wschodu na Półwysep Iberyjski bardzo dawno temu;
ślady obecności tych psów w Portugalii datuje się już na koniec XIV
wieku. Lata hodowli, krzyżowania z innymi psami doprowadziły w końcu
do wyodrębnienia nowej rasy - wyżła portugalskiego. Z tego też
względu wyżły te uważa się za rasę dobrze zdefiniowaną, zarówno pod
względem eksterieru jak i psychiki. Obecnie wyżły portugalskie można
spotkać na terenie całej Portugalii. Najwięcej zaś występuje ich w
miastach, w których strzelectwo jest jednym z popularniejszych
sportów, jako że wyżeł ten jest niezwykle cenionym psem myśliwskim.
WYGLĄD OGÓLNY:
Średniej wielkości pies typu bracco, o harmonijnej,
wystarczająco mocnej budowie i płynnym, eleganckim ruchu.
ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Niezwykle przywiązany, bardzo uległy, okazujący wiele, czasem
nawet zbyt wiele, uczucia swojemu przewodnikowi. Pozbawiony
szkolenia staje się jednak nieposłuszny i przestaje reagować na
komendy. Jest to pies dość towarzyski, czasem jednak nieco zbyt
żywiołowy. O eleganckim wyglądzie, spokojnym, ale jednocześnie żywym
usposobieniu.
GŁOWA:
Proporcjonalna do całego ciała, jednak ze względu na swój
kształt sprawia wrażenie większej niż w rzeczywistości. Stosunkowo
ciężka, lecz nie powinna być zbyt mocna. Pokryta dobrze przylegającą
skórą, bez lub z lekko zauważalnymi zmarszczkami. Patrząc z przodu
wydaje się być kwadratowa, zaś z profilu prostokątna. Prawidłowo
osadzona na szyi, dumnie noszona. O dobrych proporcjach i ładnym
kształcie; patrząc od przodu górna linia kufy wyraźnie oddzielona od
trzewioczaszki, widoczna linia biegnąca między wewnętrznymi kącikami
oczu. Mózgoczaszka: Czaszka widziana z przodu prawie płaska, wysoka,
szeroka i symetryczna, zaś z profilu lekko wypukła. Guz potyliczny
lekko wyczuwalny. Stop: dobrze zaznaczony (kąt około 100°), bliższy.
Trzewioczaszka:
Nos: doskonale łączy się z grzbietem nosa i górną wargą. Nozdrza
powinny być duże, o prawidłowym kształcie, szeroko otwarte. Nos
czarny, brązowy lub ciemnobrązowy u osobników o brązowym
umaszczeniu, zawsze jaśniejszy od umaszczenia.
Kufa: grzbiet nosa prosty, płaski, o
dostatecznej szerokości na całej jego długości. Stop dobrze
widoczny.
Fafle: średniej wielkości. Błony śluzowe
nieregularnie pigmentowane. Warga górna zwisająca, jednakże nie
przesadnie, lekko mięsista, z profilu kwadratowa; naturalnie
opadająca, bez fałd, swobodnie spotykająca się z dolną wargą,
tworząc lekko opadające kąciki warg.
Szczęki/zęby: wymagana prawidłowość w uzębieniu, dotycząca
ustawienia, kształtu, budowy i rozwinięcia zębów. Gdy pies ma
zamknięty pysk, dobrze rozwinięte i przylegające szczęki muszą
tworzyć zgryz nożycowy.
Oczy: patrząc z przodu, identyczne i symetryczne; duże, w różnych
odcieniach brązu, najlepiej ciemne. Owalnego kształtu, osadzone na
tej samej wysokości, dobrze wypełniające oczodoły. Powieki cienkie,
szeroko otwarte, prawidłowo zamykające się. Obwódki oczu czarne lub
brązowe zależnie od pigmentu nosa. Wzrok bystry, pełen ekspresji,
szczególnie u dorosłych osobników. Łuki brwiowe dobrze zaznaczone,
jednakże nie przesadnie, aby głowa nie wydawała się koścista.
Uszy: średniej wielkości (15 cm długości, 11 cm szerokości), muszą
być cienkie, miękkie, elastyczne, pokryte gęstą, krótką sierścią;
szersze u nasady niż na końcach, o średnich proporcjach równych: 1 :
2 : 5; zaokrąglone na końcach, o kształcie zbliżonym do trójkąta.
Zwisające prawie płasko, osadzone wysoko, opadające swobodnie,
równolegle; gdy pies jest czujny, podniecony, na uszach może
pojawiać się jedna lub dwie małe zmarszczki, różnej głębokości i
szerokości, jednakże nigdy silnie zaznaczone.
SZYJA:
Prosta, w górnej partii lekko wygięta, nie za gruba, raczej
długa; lekko luźna skóra pod szyją. Szyja łączy się z głową
szlachetnie, pod kątem około 90o; przejście pomiędzy szyją, a klatką
piersiową powinno być płynne i harmonijne.
TUŁÓW:
Kłąb: średnio zaznaczony.
Grzbiet: krótki, prosty, szeroki, o idealnie prostej, równoległej do
ziemi linii; gładko, swobodnie łączący się z lędźwiami.
Lędźwie: krótkie, raczej szerokie, dobrze umięśnione, lekko wygięte,
prawidłowo przechodzące w zad.
Zad: o harmonijnym kształcie i proporcjonalnej do lędźwi szerokości.
Lekko ukośna miednica tworzy delikatnie opadającą linię zadu.
Klatka piersiowa: głęboka i szeroka, o dobrej
pojemności; o lepiej rozwiniętej długości i głębokości niż
szerokości, sięgająca łokci. Żebra dobrze wysklepione, zauważalnie
szerokie w górnej części. Klatka piersiowa, jej ożebrowanie ma
kształt podkowy, o łączących się końcach. Linia dolna i brzuch:
linia od mostka do pachwin, przebiegająca wzdłuż dolnej części
klatki piersiowej i brzucha jest zauważalnie ukośna od dołu do góry
i od przodu ku tyłowi. Biegnąc wzdłuż naturalnej linii brzucha
tworzy razem z górną linią ciała elegancką całość, dającą brzuch o
średniej objętości oraz niewielką odległość pomiędzy ostatnimi
żebrami a biodrami, co tworzy krótki i dobrze wypełniony tułów.
OGON:
Zwykle kopiowany do 1/3 długości; długość ogona niekopiowanego
nie powinna sięgać poniżej stawu skokowego, najlepiej nawet go nie
sięgać. Prosty, osadzony umiarkowanie wysoko, zwężający się
stopniowo ku końcowi; dobrze osadzony, prawidłowo rozwinięty,
harmonijnie łączący się z linią zadu; kształt ogona musi współgrać
ze szlachetną budową całego ciała. W czasie spoczynku naturalnie
zwisający wzdłuż kończyn, nigdy pomiędzy nimi; gdy pies jest
podniecony, czujny trzymany poziomo lub nawet nieco wyżej, jednakże
nigdy zakręcony nad zadem lub noszony pionowo do góry. Podczas
pracy, polowania poruszający się synchroniczne do ruchu psa.
KOŃCZYNY:
W statyce kończyny przednie widziane z przodu są pionowe.
Kończyny tylne widziane od tyłu także pionowe. Zarówno przednie jak
i tylne kończyny widziane z przodu lub z profilu powinny być
równoległe do osi ciała psa, dając dużą stabilność postawy oraz
doskonałą, naturalną lekkość ruchu.
Kończyny przednie:
Łopatka: długa, prawidłowo ułożona, równomiernie pochyła. Ramię:
przylegające dobrze, tak jak i łopatka, do klatki piersiowej; o
długości proporcjonalnej do odległości pomiędzy kłębem, a końcem
łopatki; kąt ułożenia ramienia proporcjonalny do kąta ustawienia
łopatki.
Łokcie: oddzielone od klatki piersiowej pachami; suche, dobrze
ułożone, nie skierowane ani do środka ani na zewnątrz.
Przedramiona: długie, widziane z przodu lub z
profilu proste i pionowe.
Stawy nadgarstkowe: tworzące idealną linię z przedramieniem.
Śródręcza: szerokie, lekko ukośne, o proporcjonalnej długości.
Kończyny tylne:
Uda: najlepiej długie, szerokie, dobrze umięśnione.
Pośladki: wykazują mniej lub bardziej widoczne uwypuklenie,
zmniejszające się od nasady ogona ku dołowi; długość zależna od
długości i stopnia pochylenia ud; preferowane długie, dość
muskularne.
Kolana: ustawione lekko pod brzuchem, lecz niezbyt daleko od niego;
lekko zauważalne i delikatnie skierowane na zewnątrz.
Podudzia: prawidłowo ustawione; długość proporcjonalna do uda, kąt
nachylenia proporcjonalny do stopnia nachylenia linii zadu.
Stawy skokowe: normalnie ukątowane, dobrze ustawione; suche,
szerokie, mocne.
Śródstopia: krótkie, pionowe, prawie
cylindryczne, suche.
Stawy i ukątowanie: o wystarczającej szerokości i sile,
ukształtowane w sposób dający swobodę ruchu. Płaszczyzna ruchu kości
koreluje z nasadami poruszających się kości, stawy tworzą kąty o
różnych stopniach, jednak nigdy nie stanowią przeszkody w swobodnym
poruszaniu się.
Łapy: proporcjonalne do długości kończyn i wielkości psa; raczej
okrągłe niż długie, jednakże nie przypominające „kocich łap”. Palce
dobrze uformowane, ścisłe, wystarczająco mocne względem wagi psa,
współtworzące jednolitą całość łapy. Poduszki grube, dobrze
rozwinięte i oddzielone od siebie, pokryte czarna skórą,
wystarczająco szorstkie, twarde, odporne na urazy, wytrzymałe.
Pazury dobrze osadzone, twarde, preferowane czarne.
CHODY:
Normalny sposób poruszania się. Podczas pracy typowym krokiem
jest kłus, o swobodnym zasięgu, rytmiczny, z lekko i rytmicznie
unoszonymi i stawianymi na zmianę kończynami, po przekątnej kończyny
prawa i lewa; najpierw prawa przednia i lewa tylna, gdy dwie
pozostałe pozostają zawieszone; następnie lewa przednia i prawa
tylna, podczas gdy dwie pozostałe pozostają zawieszone.
OKRYWA WŁOSOWA:
Sierść musi być krótka, mocna, dobrze przylegająca, niezbyt
miękka, gęsta; niemal jednolicie pokrywająca całe ciało, za
wyjątkiem pach, pachwin, genitaliów gdzie jest rzadsza i bardziej
miękka. Na głowie, szczególnie na uszach, jest aksamitna, krótsza i
bardziej miękka. Brak podszerstka. Umaszczenie: żółte i brązowe, bez
lub z białymi znaczeniami.
WZROST:
Wysokość w kłębie: psy: 56 cm
suki: 52 cm
Dopuszcza się wzrost 4 cm poniżej lub powyżej wartości podanych we
wzorcu.
Waga: Średnia waga dorosłego samca w dobrej kondycji wynosi około
23,5 kg (20-27 kg).
Średnia waga dorosłej suki w dobrej kondycji wynosi około 19 kg
(16-22 kg).
WADY:
Wszystkie odstępstwa od tego, co podano powyżej, powinny być
eliminowane
Wady wykluczające z hodowli:
- Głowa: nietypowa.
- Nos: brak odpowiedniego pigmentu, nakrapiany.
- Zgryz: przodozgryz, tyłozgryz.
- Oczy: różnego rozmiaru lub kształtu, ślepota.
- Uszy: nietypowe, nieprawidłowo osadzone, za duże, mięsiste, zbyt
pofałdowane lub skręcone, głuchota.
- Ogon: wrodzony brak ogona, całkowicie obcięty, nietypowo noszony.
- Wilcze pazury: obecność wilczych pazurów, nawet szczątkowych.
- Sierść i umaszczenie: inna niż podana we wzorcu, albinizm.
- Wzrost: gigantyzm lub karłowatość, wzrost dużo poniżej lub powyżej
UWAGA:
Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra.         |
